است به اينكه يك اشكالى به شما بكنند و يك اشكالى به روحانيت بكنند و صدايش را درآورند . همهء چشمها دوخته شده به اين . مىخواهند زمين بزنند شما را ! اينها الآن يك ضربهء مهلكى - اينها كه رو به فساد بودند و مملكت ما را مىچاپيدند - يك ضربهء مهلكى از اين ملت با دست روحانيت خورده‌اند . اينها مىخواهند اين ضربه را جبران كنند . جبران به اين است كه روحانيت را يك صورتى به آن بدهند كه اين صورت در دنيا مُشوَّه باشد و در بين ملت هم همين طور . ضرورت پرداختن روحانيون به تهذيب خود اول كار اين است كه ما خودمان را تهذيب كنيم ؛ به طورى كه ما وقتى كه اسم خودمان را « روحانى » گذاشتيم ؛ الهى باشيم ، روحانى باشيم . عرضه بكنيم خودمان را به دنيا ، بگوييم كه ما اشخاصى هستيم كه روحانى هستيم و مربى جامعه هستيم . اگر از مربى جامعه خداى نخواسته يكوقت - يك چيز خلاف ديدند خوب ، چه خواهد شد ؟ اين خواهد شد كه خداى نخواسته اگر زياد شد ، خوب روحانيت شكست مىخورد . شكست روحانيت ، شكست اسلام است . يعنى آنى كه اسلام را تا اينجا آورده است روحانيين بوده‌اند . آنى كه اسلام را ، همهء احكام اسلام را ضبط كرد و جمع كرد و ترويج كرد همين قشر روحانى است . اگر خداى نخواسته از ما يك چيز خلافى ببينند ، كم كم زياد و زياد ، يكوقت به آنجا برسد كه مردمْ ما را بر خلاف مسير اسلام ببينند و به ما پشت بكنند . آن روزى كه مردم به شما پشت كردند و خداى نخواسته - خدا نياورد يك همچو روزى را - آن روز است كه اسلام از دست ما خواهد رفت . بنا بر اين ، يك تكليف الهى بزرگ معيّناً بر هر يك از ماست . نه منِ تنها ؛ نه آقاىِ تنها ؛ نه شما تنها ؛ يك تكليف الهى به طور وجوب عينى بر همهء افراد ما طلبه‌ها و روحانيين است و آن حفظ خودمان ؛ كه يكوقت قدم خلاف نگذاريم ؛ و حفظ كسانى كه با ما رابطه دارند . هر كس به اندازهء خودش ؛ يكى امام جماعت است آن جمعيت را ، يعنى آقاى يك شهر است به همان مقدارى كه هست . يكى طلبه است و توى مدرسه است ، با آنهايى كه تماس دارد . همهء ما الآن موظفيم در اين